لبخند وصفای باطن

درخواست حذف این مطلب
لبخند و صفای باطن در عرصة اجتماعی لبخند نشانی از مهربانی و صفاست، فقط یک قلب آرام و مطمئن می تواند دائما بخندد و جامعه را صفایی بخشد. در نقطه مقابل چهره های گرفته و عبوس، نشاط و شادی و انرژی را از انسان می رباید و توان او در بازار کار کاهش می دهد، به همین جهت است که چهره های عبوس مشتری چندانی ندارند، چنین چهره ای از یک قلب معلق در بین زمین و هوا خبر می دهد، قلبی که ارام زیستن را نیاموخته است. چنین شخصی آیه یأسی است در جامعه. آنقدر این مهربانی و رقّت قلب اهیمت دارد که خداوند به رسول مهربانی ها می گوید: «وَ لَوْ کُنْتَ فَظًّا غَلیظَ الْقَلْبِ لاَنْفَضُّوا مِنْ حَوْلِک‏»[1] ادامه مطلب